Dit nummer is een melancholisch en bitterzoet kroegballade over eenzaamheid, nostalgie en vluchtgedrag.
In een typisch bruin café proberen verschillende stamgasten (een man aan de bar en een vrouw buiten) hun mislukte liefdes, gemiste kansen en hartenpijn te verdrinken. De herkenbare kreet "Nog één pintje dan" is hierin geen gezellige feestoproep, maar een wanhopige poging om de klok stil te zetten en de harde, eenzame realiteit van het thuiskomen nog heel even uit te stellen.